درس پنجم : سکون

در فارسى به حرف هایى بر مى خوریم كه هیچ یك از صداهایى را كه تاكنون خواندیم (ـَ ـِ ـُ ـ ـ او ) ندارند، مانند حرف نون در كلمه (مِنْ).

در فـارسـى اینگونه حرف ها علامتى ندارند ولى در قرآن با این علامت (ـْ) مشخص مى شوند كه اسم آن (سكون ) است

حـرفـى كـه داراى علامت سكون باشد به كمك حرف صدادار قبلش در یك بخش خوانده مى شود. مانند:اَنْ ـ خُذْ ـ مِنْ ـ كُنْ ـ لَمْ ـ ذُقْ ـ قُلْ ـ قُمْ

نـكـتـه : هـرگـاه بـعـد از صـداى (ـَ) ، (واو) یا (یاء) بیاید كه داراى سكون باشد (واو) و (یاء) باید به نرمى خوانده شوند. مانند: كیف ـ غیر ـ یوم ـ سوف

در ایـن مـوارد بـایـد دقـت كـنـیـم كـه صـداى (اَ) قـبـل از سـكـون تمایل به صداى (اُ) یا (اِ) پیدا نكند.